شما مى‏‌بينيد مردم از انبيا و اوليا زياد پيروى مى‏‌كنند ولى از حكما و فلاسفه آنقدرها پيروى نمى‌‌كنند، چرا؟ براى اينكه فلاسفه فقط مى‏‌گويند، فقط مكتب دارند، فقط تئورى مى‌دهند، در گوشه حجره‏‌اش نشسته است، پى در پى كتاب مى‏‌نويسد و تحويل مردم مى‏‌دهد. ولى انبيا و اوليا تنها تئورى و فرضيه ندارند، عمل هم دارند. آنچه مى‌‌گويند اول عمل مى‌كنند. حتى اين‏طور نيست كه اول بگويند بعد عمل كنند، اول عمل مى‏‌كنند بعد مى‌‏گويند.

وقتى انسان بعد از آنكه خودش عمل كرد، گفت، آن گفته اثرش چندين برابر است. على‌بن ابيطالب مى‌‌فرمايد (و تاريخ هم نشان مى‏‌دهد كه اين‏‌طور است): ما امَرْتُكُمْ بِشَى ءٍ الّا وَقَدْ سَبَقْتُكُمْ بِالْعَمَلِ بِهِ، وَلا نَهَيْتُكُمْ عَنْ شَىْ ءٍ الّا وَ قَدْ سَبَقْتُكُمْ بِالنَّهْىِ عَنه (نهج‌البلاغه، خطبه ۱۷۵): هرگز شما نديديد كه شما را به چيزى امر كنم مگر اينكه قبلًا خودم عمل كرده‏‌ام (تا اول عمل نكنم به شما نمى‏‌گويم) و من هرگز شما را از چيزى نهى نمى‏‌كنم مگر اينكه قبلًا خودم آن را ترك كرده باشم (چون خودم نمى‏‌كنم، شما را نهى مى‏‌كنم).

«كونوا دُعاةً لِلنّاسِ بِغَيْرِ الْسِنَتِكُمْ» (كافى، جلد ۲، صفحه ۷۸) مردم را به دين دعوت كنيد اما نه با زبان، با غيرزبان دعوت كنيد؛ يعنى با عمل خودتان مردم را به اسلام دعوت كنيد. انسان وقتى عمل مى‌‌كند، خودبه‌خود با عمل خود جامعه را تحت تأثير قرار مى‏‌دهد‌‌.

منبع: مجموعه‏ آثار استاد شهيد مطهرى(حماسه حسینی ۱ و ۲)، جلد ‏۱۷، صفحه: ۲۵۴-۲۵۳