حضرت خدیجه(س) همسر پیامبر (ص)، اولین بانویی بود که به پیامبر ایمان آورد و با همه توان خود در کنار رسول خدا (ص) ایستاد و در مقابل مشرکان مقاومت کرد. این بانوی بزرگوار ثروت سرشار خویش را برای پیشرفت اسلام در طبق اخلاص گذاشت و در نهایت دهم رمضان سال دهم بعثت و اندکی پس از وفات حضرت ابوطالب (ع) درگذشت و پیامبر او را در «حجون» دفن کرد و خود او را در قبر گذاشت.

حضرت خدیجه (س) سال 68 پیش از هجرت تولد یافت. وی در 40 سالگی با حضرت محمّد(ص) که 25 سال داشت ازدواج کرد . خدیجه(س) از لحاظ نسب از همه زنان پیغمبر (ص) به وی  نزدیک تر بود.

حضرت خدیجه (س) در دوران جوانی با تشکیل کاروان های تجاری به کسب درآمد پرداخت. وی با مدیریت و درایتی قوی و به دور از رسم تاجران زمانه که رباخواری را از اصول ثروت اندوزی قرار داده بودند، به تجارت روی آورده بود . تاریخ نگاران، از او با عنوان هایی همچون «بانوی دوراندیش و خردمند» یا «بانوی عاقل» یاد کردند. خدیجه یکی از ثروتمندترین زنان مکه بود، ولی هرگز از یاری فقیران روی برنگرداند و خانه اش همواره کعبه آمال مردم بینوا و پناهگاه نیازمندان بود. خصلتهایی چون کرم، سخاوت، دوراندیشی، درایت، عفت و پاکدامنی؛ از وی بانویی پرهیزکار و مورد احترام ساخته بود. لقب «بانوی بانوان قریش» که در آن زمان به وی داده شد، نشان دهنده جایگاه او در میان مردم است.

 حضرت خدیجه (س) نخستین زنی بود که به پیامبری حضرت محمد(ص) ایمان آورد و اولین بانویی بود که همراه امام علی(ع) با پیامبر به نماز ایستاد و پیشانی بندگی بر خاک سایید.  او  از بزرگترین بانوان اسلام به شمار می آید و انسانی روشن بین و دور اندیش، با گذشت، علاقمند به معنویات، وزین و با وقار، معتقد به حق و حقیقت و متمایل به اخبار آسمانی بود. همین شرافت برای او بس که همسر رسول خدا (ص) بود و گسترش اسلام به کمک مال و ثروت او تحقق یافت.

حضرت خدیجه (س) در سن 65 سالگی در ماه رمضان سال دهم بعثت جان به جان آفرین تسلیم کرد. پیغمبر خدا (ص) شخصا خدیجه را غسل داد، حنوط کرد و با همان پارچه  ای که جبرئیل  از طرف خداوند عزوجل برای خدیجه آورده بود، کفن کرد. رسول  خدا (ص) شخصا درون قبر رفت، سپس خدیجه را در خاک نهاد و آنگاه سنگ لحد را در جای خویش استوار ساخت. او بر خدیجه اشک می ریخت، دعا می کرد و برایش آمرزش می طلبید. آرامگاه خدیجه درگورستان مکه در «حجون » واقع است.