فرارسیدن خجسته میلاد پیامبر اکرم (ص) و  امام جعفر صادق (ع)  بر تمامی مسلمانان جهان تبریک و تهنیت باد.

اخلاق محمدی

لقد کان لکم فی رسول االله أسوة حسنة لمن کان یرجوا الله و الیوم الآخر و ذکر الله کثیراً

بدون شک برای شما در زندگی رسول خدا سرمشق نیکویی هست، برای آنان که امید به رحمت خدا و روز رستاخیز دارند و خدا را بسیار یاد می‌کنند.(سوره احزاب، آیه 21)

از امام حسین علیه السلام نقل شده که از قول پدر بزرگوارشان امیرالمؤمنین علیه السلام در مورد زندگی رسول خدا صلی ا... علیه و آله و سلم فرمودند:پیامبر صلی ا... علیه و آله و سلم هنگامی که به خانه تشریف می‌برد، زمان خود را به سه بخش تقسیم می‌کرد: قسمتی را برای عبادت خدا، قسمتی را برای سپری کردن با خانواده و قسمتی را به خود اختصاص می‌داد. بخشی که مربوط به خود ایشان می شد را با دیگران تقسیم می‌کرد و به صادر کردن دستورهاى لازم به اصحاب و تکلیف نمودن آنان براى رسیدگى به کارهاى عمومى مردم صرف می‌کرد و از آن قسمت چیزى را برای کارهاى شخصى خود ذخیره نمی‌کرد.

روش آن حضرت این بود که در قسمت سوم از وقت خود یعنی وقتی که مربوط به امت بود، ابتدا انسانهای فاضل را اذن می‌دادند و به اندازه فضیلت آنان در دین به آنان بخشش می کرد، حوائجشان را برطرف می‌کرد و از ایشان درباره امورشان سؤال می‌فرمود و به معارف دین آشنایشان می‌کرد. مردم برای درک فیض و طلب علم خدمت ایشان می‌رسيدند و بیرون نمی‌رفتند مگر این که دل‌هایشان سرشار از علم و معرفت بود.

رسول خدا صلی ا... علیه و آله و سلم زبان خود را از غیر سخنان مورد لزوم باز می‌داشت و با مردم انس می‌گرفت و آنان را از خود رنجیده‌خاطر نمی‌کرد. همواره لبخند به لب داشت و روی خود را در هم نمی‌کشید. از اصحاب خود تفقّد می‌کرد؛ هر عمل نیکی را تحسین می‌کرد و هر عمل زشتی را تقبیح می‌فرمود و در همه امور میانه‌روی می‌کرد.

آن حضرت از غفلت مسلمانان و انحرافات غافل نبودند و به اندازه حق حرکت می‌کردند، نه بیشتر و نه کمتر. در میان اطرافیان خود کسی را برگزیده‌تر و بهتر می‌دانست که بیشتر از دیگران خیرخواه مسلمانان بود و در نزد او مقام و منزلت آن شخصی بزرگ‌تر بود که یاری و پشتیبانیش برای مسلمانان بهتر بود.

دائما خوش‌رو و نرم‌خو بود، خشن و درشتخو و عیب‌ جو و تملق‌گو نبودند و به هر چیزی که رغبت و میل نداشتند، بی‌میلی خود را در چهره خود نشان نمی‌دادند و لذا اشخاص از پیشنهاد آن مأیوس نمی شدند. امیدواران را ناامید نمی‌کرد. نفس خود را از سه چیز پرهیز می‌داد: از مجادله ، پرحرفی و حرف‌های بی‌فایده.

هیچ نشست و برخاستی نمی‌کرد، مگر با ذکر خدا و در هیج مجلسی جای مخصوصی برای خود انتخاب نمی‌کرد، از صدرنشینی نهی می‌فرمود و در مجالس هر جا که خالی بود می‌نشستند و پیروانشان را نیز دستور می‌داد که چنین کنند. در مجلس، حق همه را ادا می‌کرد، به طوری که هيچ يک از هم نشینان ایشان احساس نمی‌کرد که دیگران در نزد پيامبر محترم‌تر از او است. هرکس حاجتی از او طلب می‌کرد باز نمی‌گشت مگر آن که حاجت خود را گرفته یا با گفتاری قانع و دلخوش گشته بود.

خـُلقش آن چنان نرم بود که به مردم اجازه می‌داد او را برای خود پدری مهربان بپندارند. هم‌چنین از سه چیز نسبت به مردم پرهیز می‌کرد: اول این که هرگز احدی را مذمت و سرزنش نمی‌کرد. دوم هرگز لغزش و عیوب مردم را جستجو نمی‌کرد و سوم تا امید ثواب در جایی نمی‌دید، سخن نمی‌گفت.

امام جعفر صادق علیه السلام/ شیعه واقعی

تاریخ زندگی اهل بیت علیهم السلام نشان می‌دهد که آنان توجه خود را به تهذیب فکری و تربیت اخلاقی مسلمانان گماشتند تا به فرمان خداوند شیعه واقعی و حقیقی تربیت کنند. آنها برای رسیدن به این هدف، نهایت کوشش خود را در آموزش احکام و معارف انجام دادند و ملاک واقعی بودن ایمان افراد را پیروی از تمامی دستورات الهی بیان کردند.

در منطق اهل بیت علیهم السلام، تنها کسانی می‌توانند خود را شیعه و پیرو حقیقی آنان به حساب آورند که مطیع امر خدا ، پرهیزگار، دور از هوای نفس و عالم به تعالیم و دستورهای آنها باشند. در نزد شیعه، تنها در صورتی دوستی و ولایت  ائمه علیهم السلام  مایه نجات خواهد بود که با اعمال صالح همراه باشد و شیعیان عمل خود را به راستی و درستی و پرهیزکاری بیارایند. بدین ترتیب، پیروان واقعی ائمه معصوم علیهم السلام، دوست داشتن آنان را برای نجات کافی نمی‌دانند و این گونه نیست که خود را در اختیار شهوات و گناهان قرار دهند و بخواهند از راه دوستی با اهل بیت علیهم السلام برای گناهان خود در پیشگاه خدا عذری بتراشند.

 امام صادق علیه السلام در میان امامان، با توجه به شرایط اجتماعی، موقعیت مناسب‌تری برای بیان معارف دینی پیدا کردند؛ از همین رو برای تربیت شیعه واقعی تلاش‌های فراوانی کرده و ملاک‌های ایمان حقیقی را بیان فرمودند.

در این مجال به برخی از فرمایشات امام صادق علیه السلام در این خصوص اشاره می‌شود:

تنها اصحاب واقعی من کسانی  هستند که بسیار باتقوا باشند و برای خالقشان عمل کنند و امید به ثواب داشته باشند.

تقوای الهی داشته باشید؛  رکوع و سجود را به نیکی به جای آورید؛  مطیع ترین بندگان خدا باشید؛ همانا شما به ولایت ما نخواهید رسید مگر با ورع  و ترک گناه؛ و به آنچه نزد خداوند است دست نمی‌یابید مگر با عمل...

ما کسی را مؤمن و شیعه واقعی به حساب نمی‌آوریم مگر وقتی که او امر ما را پیروی کند و خواستار پیروی از ما باشد، باید بداند که یکی از موارد پیروی از دستورات ما، ورع و خداترسی و تقوا است. پس خود را به ورع بیارایید تا خداوند شما را مشمول رحمتش کند.

شیعه جعفری کسی است که شکم و شهوت خود را همیشه از حرام و گناه حفظ کند، کوشش وی در راه دین بسیار و کارش برای خدا باشد؛ امیدش به پاداش او و بیمش از کیفر او باشد. هر گاه این گونه افراد را دیدی آنها شیعیان جعفری هستند.

در مجموع، می‌توان گفت تنها کسانی می‌توانند ادعای «شیعه واقعی بودن» کند، که رفتار و کردارشان در تمامی ‌زمینه‌ها شبیه آن بزرگواران باشد. به بیان دیگر، معیار تشخیص شیعیان حقیقی میزان تقوا، ورع و اطاعت آنان از فرامین الهی است.